Het is niet gelukt. Graag had Frank Houweling afgelopen weekeinde de Kustmarathon viermaal achtereen gelopen. Maar de benen wilden niet. Hij gaf het na twee marathons op, zaterdagmorgen om 05.00 uur in Zoutelande. Misschien volgend jaar dan?

Naar eigen zeggen kwamen ‘de benen’ tijdens het lopen nooit goed op gang. "De eerste kilometers gingen nog wel, maar na vijf à zes kilometer liep ik al stroef", vertelt Frank (AV’56-lid). "Toen dacht ik nog: 'Ik loop gewoon door, het komt vanzelf, het duurt alleen even voordat het op gang komt.'

Maar het kwam niet, tot verrassing van de duurloper, die vorig jaar de marathon drie keer achter elkaar liep en vaker zulke lange afstanden loopt. “Mijn benen wilden gewoon niet meer, ik kon geen vaart maken."

"We waren na de eerste marathon zo'n vier minuten later in Burgh dan gepland. Niks aan de hand, dacht ik. Even eten, rusten en weer door. Tot aan Neeltje Jans dacht ik tijdens marathon 2: 'Het komt nog wel, we lopen gewoon terug en dan zien we daar weer wel.' Maar daarna ging het lichtje uit. Mijn benen wilden gewoon niet meer. Ik kon geen vaart meer maken. Dan loop je als een ouwe vent."

Na anderhalf uur strand in zijn eentje  -voor zijn begeleider Marco Bogaards (ook AV’56) op de fiets was het stuk strand tussen Vrouwenpolder en Oostkapelle niet te doen- was het gebeurd”.


Alleen maar minder

Makkelijk was het besluit om te stoppen niet. Hij baalde enorm, voelde zich slap en had vooral pijn in de benen, vertelde hij aan Omroep Zeeland

Zijn voornaamste frustratie: "Ik weet gewoon niet, waar het aan ligt. En ik kan er niet tegen, als iets niet lukt of gaat. Dat blijft in m'n hoofd zitten."

Volgend jaar een nieuwe poging? Frank: “Ik sluit niets uit”.

 

frank_4x2_2019.jpg

FOTO: Frank neemt zijn rust, na twee marathons in de nacht. Vier marathons achtereen lukte niet. (Foto: Frank Houweling)

 

 frank_4x1_2019.jpg

FOTO: Het startnummer. Graag had hij er vier medailles mee gewonnen.

 

Share this post